RELATOS

UN FERMOSO CADRO. Chano Piñeiro. "Conversas co vento"

Ana de Chin-pún era fermosa, era simpática, era lista, en fin, que Añiña esta como un tren. Tiña vinte e un anos e todos os mozos do lugar e parte do estranxeiro andaban a facerlle as beiras. Ela a todos lles falaba e lles ría , peor con ningún mostraba esa fraxilidade que transparenta o amor. O feito de medrar detrás da barra do bar dos seus pais deulle unha curiosa facilidade para o regate na conversa cos homes de todas as idades , e no fondo, todos lle tiñan respecto.

Un día, Chin-pún decidiu darlle unha man de pintura ás paredes descoloridas do bar, colleu a brocha gorda e mais un caldeiro con pintura plástica e deixou a taberna tan branca e deslumbrante que mesmo parecía recén inaugurada. Aquel día, Ana, despois do xantar, tivo un borborismo no intestino e sentiu a necesidade de liberarse. Colleu unha revista do corazón e foise para alá disposta a dedicarlle á tarefa todo o tempo que precisase. Defecar para ela era algo cotián e creativo, algo ao que lle dedicaba unha atención especial, un lugar onde se relaxaba e deixaba que os movementos peristálticos fosen expulsando coas contraccións naturais os restos da súa alimentación. Fumou un cigarro mentres gozaba do pracer de sentirse máis lixeira. En fin, que despois de media hora deu por rematada a tarefa e decidiu facer limpeza, pero nisto que pasou algo raro: tivo a incómoda sensación de que o seu cu estaba pegado á tapa. Tentou levantarse de novo, pero comprobou que aquela parva i mpresión era a dura realidade: toda a tapa estaba fortemente adherida á súa pel. Ana tentou controlarse e pensar. O seu olfacto deulle a primeira pista, o cheiro a pintura aínda flotaba no aire:

- "Papá!_ berrou con ganas de partirlle un pau no lombo. O pai chegou medio adurmiñado. Por que non me dixeches que pintaras a tapa do water?"

Chin-pún soubo inmediatamente o que pasara e botou as mans á cabeza.

- "Tranquila, filla. Proba a despegarte, que a pintura é da barata"

- "Xa probei pero non hai maneira"

O pai tirou a porta e topouse con Ana atrapada no trono e coa mirada asasina fixa nel.

- "Que facemos?"- preguntou Ana

- "Non sei, haberá que avisar a alguén, non?"_ dubidou Chin- pún

- "Si, podes ilo dicindo por toda a aldea para ver quen ten a idea máis brillante para despegarme, pero antes que pasen todos a mirarme. Imbécil"

A filla perdeu a paciencia e rompeu a chorar. O espectáculo era deprimente. Chin-pún desenroscou os parafusos da tapa, ela quitou a roupa de abaixo para poder camiñar e coa tapa pegada ao cu, foise para o seu cuarto. Cando chegou don Humberto, o médico, quitaron a saba para mostrarlla á paciente, que loxicamente estaba deitada boca abaixo:

- "Home, ese cu merece un bo marco e fósteslle buscar un ben orixinal, pero isto non é cousa miña. Chamade a Antucho, o carpinteiro, e que traia un serrucho e esencia de trementina"

Antucho, respectuoso e paciente, botou tres días gozando do panorama mentres serraba na madeira ata case rozar na pel. Entón aplicaba a trementina. O último día armouse de valor e pediuna en matrimonio. Ela, despois de botar tres días na cama con el, dixo que si, como non,. Foi o intre en que o emocionado serrucho de Antucho rozou un pouco a súa nádega e deixoulle para sempre unha curiosa e inexplicable cicatriz en forma de corazón.

CARNE DE COCIDO. CHANO PIÑEIRO. "CONVERSAS CO VENTO"

Nin eu mesma crería que facendo desaparecer o seu corpo dun xeito tan discreto como natural me ía converter na executora dun crime perfecto

O meu Adolfo, ademais de ser guapo e simpático, era un marabilloso cociñeiro que preparaba un arroz con lumbrigante inigualable. Esta era unha das moitas razóns polas que o noso restaurante estaba sempre a rebordar. Eu queríao moito e ben, quizais de máis, por iso ás veces sentía uns vertixinosos celos que non acababa de controlar. El ríase de min e algunha vez abusou e burlouse diante miña coqueteando con algunha das miñas amigas. Eu sorría, pero sufría insoportablemente, era superior ás miñas forzas.

A noite do crime, cando cheguei ao noso cuarto, atopeino durmido. Achegueime a el, olleino e desfrutei escoitando a súa rítmica e fonda respiración, tan quente e imperturbable que transmitía a inxenuidade e a inocencia dun neno durmido, meu parrulo. A súa expresión masculina, relaxada e distante, derramaba aquela seguridade que tanto me atraía. A súa aparente ausencia, perdida en soños silenciosos, fixo que abrollase nos meus ollos unha bágoa de felicidade. Suspirei e debuxei un sorriso pensando na sorte que tivera en dar cun home tan forte e traballador que soamente me quería a min e que soamente a min me dicía que era a muller máis cachonda do mundo. Unha sensación de orgasmo rozoume naquel intre fuxidío, pero no mesmo instante Adolfo abriu a boca e dixo: "Así, así, Vanessa..."

Aquela sensación plena de benestar estaloume no cerebro producindo millóns de estelas que se me cravaron en cada fibra sensitiva. Foi coma se me partisen o corazón. "Que Vanessa podería ser? Xa sei, a nova camareira!!". Adolfo segui susurrando: "Moi ben, ves, agora xa o podemos meter"

Xa temía eu que aquela "niña pija" que contratara a primeiros de mes non era máis ca un coño quente. Cabróns! Que gardado o tiñan!. Nun rauto de rabia, abafada polo orgullo, mentres Adolfo seguía soñando tan tranquilo, fun á cociña polo coitelo máis longo e afiado, e cega e comesta polos celos espeteille máis de cen coiteladas, ata que rompeu o coitelo.

Agora, mentres lle explico á clientela que o meu home embarcou de cociñeiro nun cruceiro arredor do mundo, recomendo como prato especial da casa o cocido. Todo o mundo sae falando dos meus espléndidos cocidos e da súa carne tenra e saborosa.

Xa se sabe que, por dentro, os seres humanos e os porcos somos moi parecidos, aínda que a textura da nosa carne cocida é un pouco máis branda e o sabor un chisco máis doce. A min, encántame, sobre todo se é de home e está ben feito, como Adolfo.

NOTA DA POLICÍA: A autora deste escrito está de cociñeira no cárcere de Beade. Cómpre dicir que os resultados da autopsia do que quedaba da vítima demostraron que Adolfo no seu soño estaba explicándolle á nova camareira como preparar o arroz con lumbrigante e cando metelo no forno

O ANUNCIO. CHANO PIÑEIRO. "CONVERSAS CO VENTO"

O berro impertinente do teléfono veu destrozar a miña necesaria sesta. De mala gana levanteime e collín:

- "Chamo para dicir que me vou suicidar"

- "Vale, pois que che aproveite". E colguei

Cos ollos algo inchados, medio grogui e acabando de saír a flote desde os meus brandos soños, marchei para a cama. Fun coa mesma mala uva coa que me levantara pensando que a quen se lle ocorría interromper o meu sagrado descanso, que canto tolo anda solto. A culpa era miña por ter teléfono.

Xa deitado, empecei a tomar conciencia do que me acababa de pasar. O meu cabreo inicial foise tornando primeiro en reflexión e despois en dúbidas e preocupación. Podería ser unha chamada equivocada, unha broma de mal gusto, un psicópata... pero, e se era alguén que me coñecía? e se ía en serio? Aquilo podería non ser un xogo.

Axiña me sentín atrapado nunha situación tráxica e ridícula. Entón, unha e outra vez esforceime por recordar a frase, por reproducir exactamente cada unha das verbas, por extraer o ton de cada sílaba, por identificar o acento da voz que me falaba.

Era un home, iso si que o tiña claro , pero a súa voz era dunha idade indefinida. Agora que o analizaba descubría que a frase soaba como se fose unha confesión e unha despedida. Non había nin desesperación, nin rabia, nin ameaza. Era unha triste e meditada determinación e debaixo de todo adiviñábase a aceptación inapelable do destino.

Pero, quen podería ser? Demo! Por que respondín dese xeito tan imbécil!? A miña conciencia cubríame de culpabilidade. Erguinme decidido a localizar aquela voz. Pensei en catro coñecidos. Custoume imaxinalos naquela situación, pero a vida fainos xogadas incomprensibles. Todo nervioso, marquei os seus números. Soamente un me respondei. Mosqueouse polas miñas intrascendentes preguntas. Meu Deus, e os outros tres? por que non collían? Volvín marcar, insistín. Nada. Chamei a máis xente. Estaba confundido, non sabía moi ben que explicacións dar. Non lles ía dicir "Oe, chamo para preguntar se tes pensado suicidarte". Xa había dez coñecidos que non me respondían. Podería ser calquera deles.

Nisto volveu soar o teléfono. Atrapeino ao instante, no primeiro sinal.

- "Chamo para dicir que me vou suicidar..."

- "Ostia! Quen es? Non fagas esa barbaridade!" _ cortei eu urxentemente nun reflexo desesperado. Pero a voz seguiu impasible falando xa noutro ton máis tranquilo e suxerente

- "... Vostede nunca diría isto se contase cun crédito do noso Banco. Nós podemos resolverlle todos os seus problemas dun xeito cómodo e flexible. A vivenda, o coche ou o barco dos seus soños, por fin poden ser seus. Non se mate facendo números. Chámenos ao 900.900.900. Acabaremos sendo amigos". (Click)

O PERFUME DO TRIUNFADOR. CHANO PIÑEIRO. "CONVERSAS CO VENTO"

Era unha noite perdida no medio da selva. Eu estaba sentado nunha clara e mullida alfombra branca diante dunha cheminea chisporroteante, o meu pelo brillaba recén lavado e peiteado, o meu bronceado peito estaba enmarañado e os meus pectorais, diafragma, bíceps e tríceps lucían iluminados cálida e sesgadamente para resaltar os seus masculinos volumes.

De súpeto, abriuse a porta da cabana, entrou un golpe de vento furioso e apareceu ela. Ela era alta, fermosa, felina e viña vestida coa luz dunha mañá de primavera. Penetroume cos seus ollos deixando espidos os meus íntimos desexos, o seu corpo de vimbio onduleaba creando insoportables ondas de erotismo e avanzou cara a min coa clara e decisiva intención de absorberme, de engulirme, de chuparme. Era unha caníbal, unha muller fatal ou estaba trastornada polos meus encantos? Cada paso que daba víase máis alta, máis grande e máis fermosa. Eu estaba tan sorprendido e excitado que cando achegou a min os seus beizos carnosos e famentos pensei que o meu corazón ía rebentar. Mirou no fondo das miñas pupilas desafiando ao máis animal dos meus instintos, entornou os ollos romanticamente e aspirou o aroma do meu corpo. Entón quedou embelesada, transportada a un ansiado e vibrante orgasmo olfatorio e cando de novo abriu os ollos foi para renderse diante miña e preguntarme candidamente:

-" Que perfume usas?" Eu respondinlle a verdade

- "Ninjún"

Ela confirmou a súa sospeita cun sorriso de escrava e xa rendida, pousou para sempre a súa fera cabeza desmelenada no meu colo, mentres dicía polo baixo:

- "Que home!"

Entón na pantalla do televisor apareceu sobreimpresionada en grandes letras color sangue a palabra "Nin Jún", mentres unha voz feminina chea de sensualidade e desexo nos daba a boa nova: "Nin Jún. O perfume do triunfador"

Saín correndo e merquei unha botelliña do remedio. Alá se me foi o presuposto do mes. Ía ser demasiado, chegar ao traballo e toparme con Encarnita, que me ten engaiolado co seu cu mundial e nin sequera mira para min. Agora ía sufrir ela. Todos ían querer estar ao meu lado, o tiquismiquis do xefe chamaríame ao seu despacho para me pedir consello desfrutando do meu aroma, a xente quedaría pasmada en achegándose a min, os semáforos ían poñerse en verde ao verme aparecer, sería un home irresistible, o máis atractivo e desexado do mundo. Por fin, faríase xustiza e estaría no lugar que me corresponde.

Rocieime co perfume marabilloso, vestinme de "chico guapo" e seguro de si mesmo, e metinme na mellor discoteca da cidade coa sa intención de arrasar coas mellores mozas. Tan axiña como entrei fun bloqueado por un bafo tan denso de "Nin Jún" que me deixou noqueado. Pensei que as luces e a música potenciaran a química do aroma, pero o que realmente pasaba era que todos os homes chegaran bañados no mesmo "perfume do triunfador". Volvín para a casa derrotado e cheo de rabia, collín o que quedaba de "Nin Jún" e bebino con Coca-cola.

Agora ando cunha insoportable diarrea que me ten ensumido, vivo de novo incomprendido, só e deprimido, e sigo soñando con Encarnita, que segue sen facerme ninjún caso, me cajo na publicidade.

O CASO DO EXTRAÑO EMPREGADO. AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ. "CONTOS POR PALABRAS"

- ......

- Boas noites, don Pedro. Perdoe que o chame a estas horas, pero é para lle dicir que hoxe pasei todo o día facéndolle as entrevistas aos candidatos que se presentaron para o posto de representante. Mañá á primeira hora heille mandar por mensaxeiros un informe co resumo de todas elas.

- .........

- Aínda houbo ben deles. Presentáronse doce. Só hai un pedazo que acabei co último

- ............

- Pois, se quere que llo adiante xa, na miña opinión hai un candidato que merece o posto moi por riba dos outros. Paréceme que encaixa á perfección.

- ................

- Si, xa me alegrei eu tamén. Que este é un oficio no que non é doado atopar as persoas idóneas

- ................

- É que algún problema si que hai. Por iso o chamaba, para lle consultar.

- ....................

- Verá, non sei como lle dicir. Pero é que me atopei un pouco estraño mentres falaba co derradeiro candidato

- ...............

- Mire, a cousa xa non empezou dun xeito normal. Díxenlle por teléfono que o recibía ás catro e el insistiu en que o pasase para o final , para as oito, cando xa vai vencido o día

- .......................

- Si, xa sei que iso non é nada raro. Mesmo podería ser que tivese agora outro traballo e non quixese faltar unha tarde a el.

- ..............

- Pero é que logo, xa no despacho, pediume que pechase as persianas, que lle molestaba a pouca luz que entraba. E abofé que debe ser certo que lle molesta, que estaba pálido, dispensando, como calquera dos nosos clientes

- .........................

- Claro que hai de todo entre os nosos clientes, don Pedro! É que non me expliquei ben. Referíame aos finados, aos que ocupan os nosos ataúdes

- ...........................

- Ai, amable si que era, e máis ben. Notábaselle que era de boa xente. Mesmo me falou dun conde que houbera na súa familia, ou algo así.

- ...................

- Non que va! El dicía que o soldo era cousa secundaria. Que estaba disposto a cobrar algo menos, coa condición de que lle deixásemos durmir no almacén noso. Que seica está afeito a durmir en sitios así.

- ...........................

- E logo por que me pregunta pola roupa, don Pedro? Pois mire, viña todo de negro, agás o forro da capa, que era vermello. Porque lle traía unha capa, sabe, desas tan elegantes que aínda levan algúns deses personaxes que saen nas revistas.

- ............................

- Siiiiiii!! Pero, como sabe vostede iso, don Pedro? Xusto como vostede di! Tiña dous dentes algo máis longos, que ben se lle vían cando sorría. Xa me chamaron a min a atención, non se pense

- .............................

- Acento estranxeiro? Pois agora que o di... Falaba ben a nosa lingua, pero é verdade que tiña un aquel... Díxome que pasara unha longa tempada en ... xa non me lembro ben . Un país deses dos que andan agora tan revoltos, co da perestroika. Checoslovaquia ou Romania... Eu non me lembro ben, xa sabe que para isto dos nomes son un caso...

- ..............................

- Si, anda polo almacén. Díxome que quería ver os ataúdes que fabricabamos. Eu, por min, a verdade, é que xa apalabraba hoxe o emprego con el

- .................................

- Non me chame esas cousas, don Pedro! Eu xa sei que moi listo non son, pero tampouco é para se poñer así comigo

- .......................

- Un vampiro!!!!!! E di que atacan pola noite? Que cravan os dentes no pescozo e logo zugan o sangue? Por iso miraba tanto para o meu pescozo, que ata mo gabou!

- ......................

- Don Pedro! Que se foi a luz! Non vexo nada... Segue vostede aí, don Pedro? Están abrindo a porta! Hai unha sombra, agora vexo o vermello da capa! Don Pedr...!!

- ..........

CLICK

ASÍ FOI, DOUTOR. SUSO DE TORO

- Ola, bos días

- ¿Qué quiere?

- Viña poñer o meu nome en galego

- Ya. Como los travestis, que se operan y luego quieren que se les reconozca el cambio de sexo

- Pois supoño que debe ser algo parecido ao dos travestis.... Tamén a un solteiro cando casa hai que lle facer constar no rexistro o cambio de estado civil. Os casados son tamén un pouco travestis, _ e mirei para o anel de casado na súa man

- O sea que lo suyo es debido a sus ideas

- Pois si señor. O meu é debido ás miñas ideas. O meu idioma é o galego, o idioma do meu país é o galego, e eu quero dentro e fóra do meu país chamarme "Xosé". En galego. Non sei se me explico

- Se exñica perfectamente. No me malinterprete, pero es sorprendente como las ideas políticas pueden esclavizar a una persona. Y eso que usté parece una persona con estudios

- Por iso, precisamente por iso...

- Tiene usté razón. A veces son más fanáticas las gentes estudiadas que las personas simples, la gente del pueblo. Que lo mismo le da llamarse José o Filiberto. Hay que ver...

- O que hai que ver é que xa levo aquí un cuarto de hora de palique e aínda non sei como teño que facer para poñer o meu nome en galego. E supoño que vostede estará aquí para iso...

- Tranquilícese hombre, que será atendido. No me sea maleducado. Tranquilícese

Ergueuse e dirixiuse a un armario, abriuno e meteuse tras da porta a enredar dentro. Seguro que non buscaba nada, seguro que facía tempo. Aquel tipo íame acabar cos nervios. De súpeto asomou de detrás da porta do armario e dirixiuse a min con ánimo de súplica.

- ¿Pero usté pensó en sus padres? ¿Usté pensó en el disgusto que les quiere dar? ¿A que no pensó en ellos? Dígame

Incrible. Aquel home era incrible. Un home así podía dirixir exércitos, arrasar países. Era indestructible, como Terminator. Como Robocop, como Mazinger Z. Era Superman entrado en anos. Empecei a rezar unha avemaría a San Kafka.

- Por favor... que me vai facer chorar. Deixe en paz aos meus pais e dígame que teño que facer para poñer o meu nome en galego.

Sentou de novo na súa cadeira e faloume con reconvención

- Llorar sí que los va a hacer llorar usted a ellos. Menudo disgusto les va a dar. Usté no sabe lo que es tener hijos, lo que se les quiere.

- Pero home de Deus, se teño dous fillos. Deixe aos meus pais e aos meus fillos e dígame que papel cubro

- ¿Usté no pensó con cuánta ilusión le escogieron sus padres el nombre? Seguro que es el nombre de su padre y que quiso que también usté se llamase como él. "Un hijo con mi mismo nombre, José. Alguien que me perpetúe, que lleve mi nombre cuando yo falte", dixo con voz apagada e mirando para o teito con cara de dor.

Aquel home era un actor extraordinario. Por un momento pensei no meu pobre pai no leito de morte padecendo os últimos sufrimentos. A boca entreaberta, a ollada xa sen brillo, suplicándome xa sen forzas que non puxese o meu nome en galego. De súpeto, caín na conta de que meu pai vivía e con moi boa saúde. Sacudín a cabeza. Aquel home era máis ca un actor, era un hipnotizador.

- Mire, o meu pai chámase Victoriano e acabo de deixalo no bar tomando un vermú, así que non me tolee máis. Veñan os papeis ou o que faga falta cubrir.

Ergueuse con enerxía e ademán toureiro e sinaloume cun dedo da súa enrugada man. Sentín como me apuntaba aquel dedo acusador.

- !Usté es un fanático! !Como quiera! Allá usté y las consecuencias que le deparen sus actos. Pero no piense ni por un momento que es usté más gallego que yo. El amor por mi tierra está más allá de mí mismo y de mis propios deseos o dudas.

Que ben falaba. Despois de todo seguramente era sincero no que dicía. Parecía emocionado. Estábame empezando a sentir culpable. Eu non quixera acusalo ou dubidar do seu amor pola terriña, estábame malinterpretando.

- Mire, tamén eu sei falar en galego._ Dirixiuse á fiestra e mirou a través da cortina para un xardín que se entrevía. Falou con voz soñadora. Sempre que vou ao campo e falo cos paisanos, falo galego. A marela, o carro, a fonte... A lingua que mellor expresa os sentimentos máis nosos. -_Deu volta e dirixiuse a min_. Pero galego verdadeiro, eh. O enxebre. Non ese inventado agora polos profesores que non o mamaron. Vostede mamou o galego?, eh¿, mamouno?

- Home, algo sempre se mama....Pero pouco, gustaríame telo mamado máis

- Haino que mamar, haino que mamar!! É a única maneira de ser verdadeiro galego. Que máis dá o que un fala despois! O que o mamou xa é galego para sempre, aínda que non o queira está marcado. Aínda que fale castelán sempre, aínda que se chame José. Eses son os verdadeiros galegos, _ dixo dorido e con paixón. Despois quedou en silencio. Eu non sabía que facer para desculparme ante aquel home.

- Desculpe se o ofendín. Non era a miña intención dubidar do seu amor por Galicia. Nin por un momento. Mire, se me dese un papeliño para cubrir o do nome...

- O do nome...

- Para pasar de "José" a "Xosé"

¿Pero aún persiste...?

- Verá, é que xa o teño moi falado coa muller e agora non lle vou dicir que cambiei de idea despois de telo tan discutido. Ademais que son moi cabezón e como se me meta unha idea...

- Vale, allá usté. No quiero ser yo quien le ponga obstáculos a su decisión, hágalo si quiere- _ Sentou e púxose de novo a mirar a lista de números premiados na lotería. Eu estaba algo confuso

- Pero logo non me vai dicir o que teño que facer ou dar algún papeliño para cubrir?

Levantou a vista do que tan atento lía e miroume con cara de sorpresa e un punto de indignación

- !!!Para eso vaya usté a donde tiene que ir!!!

- Pero logo non é aquí?

- Pero hombre, ¿No ve que aquí es el juzgado número 2? Para eso tiene que ir a la ventanilla del Registro Civil

- Así foi, doutor, cando sentín esa dor tan forte no peito. Polo que me contaron coido que perdín o coñecemento.