ARTIGO 3. Unha realidade da emigración: Melina ACOSTA. INMIGRANTE BONARENSE NETA DE GALEGOS.

Resumo

Nestas liñas trato de amosar as miñas vivencias nuha das viaxes máis importantes da miña vida, a de emigrar a un país o outro lado do océano do que xa viñera a miña avoa fai uns lustros.

Introducción

Eu sain de arxentina logo de que o Corralito me deixara sin anda, son neta de galegos, a miña avoa Maria veuse cara arxentina na decada dos 50. Galicia daquela estaba moi mal e decidiu cruzalo charco na procura dunha vida mellor. A morriña invadia todalas lembranzas da miña avoa, o verde da terriña, as veciñas, as aldeas,… todolos recordos da nenez marcaron a unha muller que trocou todo pola necesidade dun futuro mellor para os seus descendentes.

A miña viaxe

En Xaneiro do 2001comezei esta aventura oceánica, nós tiñamos un pequeño ultramrinos, na rúa Bolivia de Bos aires, o negocio ia ben pero o corralito afogou todalas nosas esperanzas e o traballo de anos, non podiamos nin sequera sacar uns pesos, os pesos non valia nada, só nos aceptaban dolares americanos e non trocaban moeda, o traballo de toda unha vida dos meus pais non valia un can, nin para o pasaxe a España.

Decidimos vir, eu a miña nai, meu pai quedou aló, xa que logo, vender o negocio era utopico e absurdo o mesmo tempo. A inseguridade doia mais que a fame, producianse secuestros por catro patacos, ata por 100 dolares mataban a calquera, era arrepiente, ademais moitos compatriotas xa viñeran cara Galicia e dician que se vivia ben, que pagaban moito, bla, bla bla,..

Collemos o avión a Madrid e de ali o bus cara Vigo, o porto natural de onde partiu a miña avoa fai xa unhas decadas, chegamos aquí con toda a ilusión do mundo, pensando que anosa vida ia mellorar, partindo de cero sen nada que levar o peto nin a boca.

Procuramos un alugueiro e un traballo para comezar a sair adiante, non foi nada doado, algunha xente non lle aluga os inmigrantes, pidennos paeis, contratos,a vais, para uns pisos malisimos e caros, foi todo un periplo ata que atopamos uns amigos en Sanxenxo, que nos dixeron que daban traballo e aloxamento traballando nos hoteis de tempada de verán e fumos cara aló.

Comenzei traballando de camareira de pisos nun hotel, aquel hotel que era para turistas pudentes, era do mías cutre traballabamos facendo camas ata as 4 da tarde, despois comiamos as sobras dos clientes e tiñamos unha hora libre para preparar outra vez todo para a cea. O hotel tiña formigas na cociña, a comida requentabase, estabamos sen seguridade social e cobrabamos 2€ a hora. Un dia chegou unha inspeccion de traballo e nos dicia o xefe, vos non traballades eiqui marchade e negadeo todo que me botan 3000€ de multa. Por riba de traballar por catro patacos eramos ilegais, ver para creer.

Desposi traballei de camareira nun restaurante, un traballo mugrento onde traballaba 16 horas por 500€ que daban escasamente para vivir nunca habitación cutre, este era o ”paraíso prometido”. Despois habia que ver na tele que en Sanxenxo habia xente de moitos cartos e que alugar un piso valia 6000€, que vida!.

O mellor era que o restaurante factraba o dia 10.000€ e non nons daba nin de comer dignamente, eu reboteime cantidade de ocasions porque non estaba acostumada a aguantar o que fora, aquí si estaban acostumados, os propios galegos soportaban situacións escravizantes e denigrantes.

Os compañeiros eran superpechados non falaban moito e tragaban todo o que lles mandaban, tiña compañeiros galegos, uruguaios e colombianos. A min facianme facer os peores traballos, limpa lo bater, recoller a basura,… cando o xefe estaba de malas pagabao con nós; arxentina de merda, boluda,… eran algúns dos epítetos cariñosos cos que nos premiaba a cotió.

Nas relacións sociais mías do mesmo o ser estranxeira pensan que debes ser parba ou que te chupas o dedo, tentaban engañarme con mentiras e chantaxes en normas ou realidades que descoñecia, como o feito de estar asegurada, o controto de traballo, os meus dereitos como cidadán,…. Tamen detectei o forte machismo cara as mulleres como se sen un home non ponderamos facer nada, a verdade que era unha situación ridícula. A seguridade e mellor que na arxentina anque o consumo de estupefancentes e o trapicheo nesta zona son evidentes.

A movilidade e a información escasa e outra barreira ca que me atopei, me pagaban 2€ a hora, e ir a Vigo valdriame 10€ como me ia permitir unha viaxe a cidade ou traballar se me valia maís a viaxe que o soldo, non me podia permitir nion ir o cine ou a un concerto porque con estes soldos era imposible.

Tiven a sorte de facer unhas boas amigas, Maika e Andrea que me axudaron moito na adaptación a esta realidade tan dura. Outras non tiñeron a mesma sorte coñezo o caso de persoas que so trabllan e durmen e que non teñen vida, estan escravizados en vida.

Pouco a pouco funme facendo un oco, aluguei un local e montei a miña propia tenda de roupa o estilo da que tiñamos na arxentina, levame moitas hroas o dia de traballo pero polo menos non me explota ninguen, explotome eu mesma.

Recentemente fun de viaxe Os Anxeles, a casa dunha amiga arxentina que esta aló e volveronme ca mesma historia, eiqui vivese moi ben, gañanse moitos cartos,….pero os latinos en Estados Unidos son os esclavos dos Ianquis.

Sempre se repite a mesma cantiña, os emigrantes somos iguais en todas partes, discriminados sociais. Cada un abrese camiño como pode a uns vaille mellor o outros peor, pero a ninguén lle regalan nada en ningures e todos estamos o abeiro da situación dos nosos paises en cada intre, o que hoxe e branco mañá pode ser negro e viceversa.

Arxentina hoxe no ano 2007 xa superou en parte a situación que nos fixo marchar de alí, agora os soldos son equiparables os de eiqui a seguridade millorou e moitos arxentinos estan a voltar o seu pais xa que se bota de menos a comida, os licores, o folklore todolos aspectos que forxan a túa nenez e che marcan irremediablemente.

Eu non penso en marchar a Bos aires de novo tardei 6 anos en asentarme aquí medianamente e ainda que non é a panacea a miña familia estatoda eiqui e de non empiorar a situación ecnómica aquí non obtaríamos por marchar, xa que andar de nómadas de aquí para alá non é unha situación de vida, ademias Bos Aires é unha cidade enorme pero no meu barrio coma en todos nos coñecemos de sobra, son aldeas dentro da cidade, e iso e unha barreira para voltar, voltar da emigración ca cabeza gacha é moi duro, marchas da fame e volves con fame é nunha sensación de fracaso encadeado, velahí que nunca oirás a un emigrante decir a realidade o 100% porque os seus sentimentos non se miden en cartos.