ARTIGO 2. O SÍNDROME DO NENO TIRANO OU EMPERADOR. PAULA VAZQUEZ, PSICOLOGA.

 

RESUMO

Analizaremo-la problemática dun síndrome en auxe na nosa sociedade que crea inquedanzas nos pais e familiares e nos fai reflexionar a onde levamos as novas xeracións.

 

DESGLOSE

No presente artígo imos a tratar un problema crecente na nosa sociedade como é o tipo de violencia que exerzen os nen@s en contra dos seus pais. Como di Vicente Garrido: “os nen@s tiranos teñen dificultades para sentir culpa e amosas empatía, son pequenos tiranos, nen@s que dende pequen@s insultan os pais e aprenden a controla-los cas súas esixencias…son nen@s cuxo principio filosófico é primeiro eu e logo eu. El pensa que todos xiran o seu alredor, que ve ós pais como “caixeiros automáticos”. Un neno o que non  lle  dixeron non ”.

 Os pais están desbordados porque non saben que facer con estes nenos, además é un tipo de violencia pouco visible porque se oculta pola vergüenza e o sentimento de culpabilidade dos propios proxenitores. É por elo, que  os educador@s e psicólog@s recomendan os pais poñen límites os seus fillos dende bebés, marcar as fronteiras do inadmisible, innaceptable e innegociable. Unha das creenzas erróneas máis extendidas é que afecta a familias permisivas ou neglixentes de clase baixa ou marxinais cando a maioría dos casos afecta primordialmente a familias provintes de niveis socioeconómicos medios, altos e moi altos. Por norma xeral o agresor é varón e a vítima soe se-la nai e, en raras ocasións o pai. O fenómeno dos fill@s violent@s vai en alza. Un estudo que Vicente Garrido, psicólogo criminalista e profesor da universidade de Valencia,  puso de manifesto que o promedio de casos de nen@s con este transtorno se  multiplicou por oito nos derradeiros anos.

As causas poden ser múltiples pero este fenómeno convírtese nunha eiva importante para o desenrrolo destes menores. Unha toma de decisións axeitadas a tempo, un estudo dos casos particularmente e unha educación reorientada son algunhas das premisas a conquerir para avaliar, confrontar e mellorar a situación dos nen@s.